📖บทอ่านจากพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญมัทธิว
มธ 1:16, 18-21, 24ก
ยาโคบเป็นบิดาของโยเซฟ พระสวามีของพระนางมารีย์ พระเยซูเจ้าที่ขานพระนามว่า “พระคริสตเจ้า” ประสูติจากพระนางมารีย์ผู้นี้ เรื่องราวการประสูติของพระเยซูคริสตเจ้าเป็นดังนี้ พระนางมารีย์ พระมารดาของพระองค์หมั้นกับโยเซฟ แต่ก่อนที่ท่านทั้งสองจะครองชีวิตร่วมกัน ปรากฏว่า พระนางตั้งครรภ์แล้วเดชะพระจิตเจ้า โยเซฟคู่หมั้นของพระนางเป็นผู้ชอบธรรม ไม่ต้องการฟ้องหย่าพระนางอย่างเปิดเผย จึงคิดถอนหมั้นอย่างเงียบๆ ขณะที่โยเซฟกำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่ ทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็มาเข้าฝัน กล่าวว่า “โยเซฟ โอรสกษัตริย์ดาวิด อย่ากลัวที่จะรับมารีย์มาเป็นภรรยาของท่านเลย เพราะเด็กที่ปฏิสนธิในครรภ์ของนางนั้นมาจากพระจิตเจ้า นางจะให้กำเนิดบุตรชาย ท่านจงตั้งชื่อบุตรนั้นว่าเยซู เพราะเขาจะช่วยประชากรของเขาให้รอดพ้นจากบาป” เมื่อโยเซฟตื่นขึ้น เขาก็ทำตามที่ทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าสั่งไว้
ข้อคิดจากพระวาจาของพระเจ้า
1
ในพระวรสารวันนี้ เรามองเห็นภาพของนักบุญโยเซฟ ชายคนหนึ่งที่ไม่ได้ยิ่งใหญ่ในสายตาโลก แต่ยิ่งใหญ่ในความเงียบของหัวใจ เขาเป็น “ผู้ชอบธรรม” ไม่ใช่เพราะเขาไม่เคยสับสน แต่เพราะในความสับสน…เขาเลือก “ฟัง”
เขาฟังเสียงของพระเจ้า มากกว่าเสียงของความกลัว มากกว่าเสียงของเหตุผลที่บอกให้เขาถอยออกมา
และมากกว่าเสียงของหัวใจตัวเองที่อาจกำลังเจ็บปวด ในคืนหนึ่ง…พระเจ้าตรัสกับเขาผ่านความฝัน และเมื่อเขาตื่นขึ้น
เขาไม่ได้ตั้งคำถามมากมาย เขาไม่ได้รอความชัดเจนทั้งหมด เขาแค่ “ลุกขึ้นและทำตาม” ชีวิตของนักบุญยอแซฟ จึงสอนเราว่าความเชื่อ ไม่ได้อยู่ที่การเข้าใจทุกอย่าง แต่อยู่ที่การ “เชื่อฟัง” แม้ยังไม่เห็นทุกอย่าง
2
และบางที… สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต ไม่ใช่ความฝัน แต่คือการ “ตื่น” แล้วลืมสิ่งที่พระเจ้าบอกเราในความเงียบนั้น เราหลายคนเคยมีช่วงเวลาที่รู้สึกว่า พระเจ้ากำลังบอกอะไรบางอย่างกับเรา ผ่านเหตุการณ์ ผ่านความรู้สึก หรือผ่านความเงียบลึก ๆ ในใจ แต่เมื่อเรากลับเข้าสู่ชีวิตจริง เสียงเหล่านั้นก็ค่อย ๆ จางหายไป เพราะเราเลือกฟังเสียงอื่นแทน
3
พระวาจาวันนี้จึงเหมือนกำลังบอกเราเบา ๆ ว่า จงตื่น…แต่ขออย่าตื่นจากความฝันของพระเจ้า จงตื่นขึ้นมาใช้ชีวิต แต่ยังคงเก็บสิ่งที่พระองค์ตรัสไว้ในใจ จงเดินต่อในโลกที่วุ่นวาย แต่ยังคงฟังเสียงของพระองค์ในความเงียบ เพราะบางครั้ง… พระเจ้าไม่ได้พูดเสียงดัง แต่พูดในจังหวะที่เงียบที่สุดของชีวิตเรา และคนที่ “ฟังได้”
ก็คือคนที่พร้อมจะเชื่อ เหมือนนักบุญยอแซฟ
ปล.
อาแมน – สมพรปากเถิด
