คริสตวจนะ วาทะพระเจ้า วันพฤหัสที่ 3 เมษายน ค.ศ. 2026
(วันศุกร์ สัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ (ปี A))
พระทรมานของพระเยซูคริสตเจ้า
จากพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญยอห์น (ยน 18:1-19:42)
ข้อคิดจากพระวาจาของพระเจ้า
1
“หาเยซูชาวนาซาเร็ธ” … “เราเป็น”
พระเยซูไม่ได้หนี ไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้ซ่อนตัว
พระองค์ “ยืนอยู่ตรงนั้น”
และบอกว่า “เราเป็น” ทั้งที่รู้ว่า…ปลายทางคือไม้กางเขน
บางครั้งชีวิตเรา พยายามหนีความจริง หนีหน้าที่ หนีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ
แต่พระเยซูสอนเราว่า ความรักที่แท้จริง คือการ “ยืนอยู่” แม้จะรู้ว่ามันจะเจ็บ
2
“ท่านไม่เป็นศิษย์ของชายผู้นี้ด้วยหรือ”
คำถามสั้น ๆ แต่ทำให้คนคนหนึ่ง “ล้มลงทั้งชีวิต”
นักบุญเปโตรไม่ได้เกลียด โกรธ แค้น พระเยซู
เขาแค่ “กลัว” กลัวเสียตัวตนบทบาทอำนาจยิ่งใหญ่
กลัวเจ็บปวดจากการสูญเสีย
กลัวไม่ปลอดภัย
และบางครั้ง เราก็ปฏิเสธพระองค์เหมือนกัน
ไม่ใช่ด้วยคำพูด แต่ด้วยการใช้ชีวิต
วันที่เรารู้ว่าอะไรถูก แต่เราเลือกเงียบ
นั่นแหละ… เรากำลังพูดว่า “ไม่รู้จักพระองค์”
3
“เราไม่พบว่าเขามีความผิด…แต่จงนำเขาไปตรึงกางเขน”
ความจริง…ไม่ได้ชนะเสมอไป ปีลาตรู้ว่า พระเยซูเจ้าไม่ได้มีความผิดอะไร
แต่เขาเลือก “เอาตัวรอด”
เลือกเสียงคนส่วนใหญ่ มากกว่าความถูกต้อง
โลกนี้บางครั้งก็เป็นแบบนั้น
คนดี…ไม่ได้รอดเสมอ
ความจริง…ไม่ได้ถูกเลือกเสมอ
คำถามคือ ถ้าเป็นเราในวันนั้น
เราจะยืนอยู่ข้าง “ความจริง” หรือยืนอยู่ข้าง “ความปลอดภัยของตัวเอง”
4
“สำเร็จบริบูรณ์แล้ว”
มันไม่ใช่คำของ “ความพ่ายแพ้”
แต่มันคือคำของ “ความรักที่ทำจนสุดทางแล้ว”
พระเยซูไม่ได้แค่เริ่มต้นรักเรา
แต่พระองค์ “ทำจนจบ” จนลมหายใจสุดท้าย
ชีวิตเราหลายอย่าง
เริ่มได้ดี แต่ไม่จบ
ความรักบางครั้งก็เหมือนกัน พูดง่าย แต่ทำไปต่อเนื่อง …ยาก
พระเยซูเจ้าสอนเราว่า ความรักที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ “เริ่ม” ไม่ใช่แค่คิด แต่คือ “ทำไปต่อเนื่องเสมอๆ”
ปล.
อาแมน สมพรปากเถิด 
