✨วันที่ 14 กรกฎาคม
🕊️ฉลองนักบุญคามิโล เด เลลลิส
(St. Camillus de Lellis)
✨ผู้เป็นศาสนนามและองค์อุปถัมภ์ของผู้ป่วย ผู้ยากไร้ และบุคลากรทางการแพทย์ (เช่น แพทย์ พยาบาล และอาสาสมัครสาธารณสุข)
⌛นักบุญคามิลโล เด เลลลิส (อิตาลี: Camillo de Lellis) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวอิตาลี ผู้ก่อตั้งคณะคามิลเลียนซึ่งเป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่เน้นทำงานด้านการพยาบาลผู้ป่วย ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1746 และได้รับยกย่องเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้ป่วย โรงพยาบาล พยาบาล และแพทย์
🍃นักบุญกามิลโลเกิดที่เมืองบุชชีอานีโก ราชอาณาจักรเนเปิลส์ (ภาคใต้ของประเทศอิตาลีปัจจุบัน) เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1550 เป็นบุตรร้อยเอกโจวันนี เด เลลลิส กับนางกามิลลา กอมเปลลี เด เลาเรโต สมัยวัยรุ่นท่านใช้ชีวิตอย่างเสเพลและติดการพนัน เมื่อบิดามารดาเสียชีวิตแล้ว จึงไปเป็นทหารรับจ้าง ในกองทัพเวนิสต่อสู้กับกองทัพเติร์กที่ยกมารุกรานอิตาลีในสมัยนั้นท่านได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้าจึงต้องมารักษาตัวที่โรงพยาบาล การทำงานในกองทัพยังทำให้ท่านติดอบายมุขตามเพื่อน จึงถูกไล่ออกจากกองทัพในเวลาต่อมา แต่ท่านยังคงติดพนันอย่างหนักจนกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว กลายมาเป็นขอทาน และทำงานเป็นกรรมกรสร้างอารามให้คณะภราดาน้อยกาปูชิน
✨เมื่อกามิลโลเริ่มกลับใจได้ จึงปฏิญาณตนเข้าเป็นโนวิซในคณะภราดาน้อยกาปูชิน แต่ยังไม่ทันได้ปฏิญาณตนตลอดชีพ ก็ต้องออกจากอารามเพราะอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้ากลับมากำเริบ จึงไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลซันจาโกโม การใช้ชีวิตที่โรงพยาบาลทำให้ท่านได้รับรู้ถึงความทุกข์ทรมานของบรรดาผู้ป่วย ประกอบกับความประทับใจในความเมตตาของนักบุญฟีลิปโป เนรี ที่อุทิศตนช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก กามิลโลจึงตั้งใจอุทิศตนทำงานช่วยเหลือผู้ป่วยโดยเฉพาะ ตอนแรกท่านทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งเดิมจนขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล ต่อมาท่านเห็นว่าไม่สามารถทำงานได้เต็มที่ จึงแยกออกมาตั้งคณะขึ้นเอง
📅ในปี ค.ศ. 1584 ท่านได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง และร่วมกับสหายอีกสองคนตั้งเป็นคณะผู้รับใช้ผู้ป่วย เน้นทำงานช่วยเหลือดูแลผู้ป่วยยากไร้ตามสถานที่ต่าง ๆ โดยเริ่มจากโรงพยาบาลพระจิตที่กรุงโรมในปี ค.ศ. 1585 ต่อมาขยายงานไปดูแลผู้ป่วยที่เนเปิลส์ด้วยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1588[4] ต่อมาในปี ค.ศ. 1591 คณะนักบวชของท่านก็ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 14
✨บาทหลวงกามิลโลได้ลาออกจากตำแหน่งมหาธิการ ในปี ค.ศ. 1607 และถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1614 ที่บ้านมักดาเลนา ศูนย์กลางของคณะคามิลเลียน
✨บาทหลวงกามิลโลได้รับการประกาศเป็นบุญราศีในปี ค.ศ. 1742 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1746 ในสมณสมัยเดียวกัน นอกจากนี้ในปี ค.ศ. 1886 สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 13 ยังยกย่องท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้ป่วย พยาบาล และโรงพยาบาลด้วย
♾️คุณลักษณะเด่นของนักบุญคามิโลและคณะคามิลเลียนที่หลายคนคุ้นตาคือ “กางเขนสีแดง” บนอกเสื้อ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักและการอุทิศตนเพื่อดูแลผู้เจ็บป่วย เสมือนกำลังรับใช้พระคริสตเจ้าในร่างของผู้ป่วยเหล่านั้น
🎊3 ข้อคิดและแรงบันดาลใจจากชีวิตนักบุญคามิโล
🌿ผู้บุกเบิกการพยาบาลยุคใหม่: ท่านเป็นผู้ริเริ่มระบบการดูแลผู้ป่วยที่คำนึงถึงสุขอนามัย ความสะอาด และสภาพจิตใจของผู้ป่วยอย่างจริงจัง ซึ่งกลายมาเป็นรากฐานสำคัญของงานสาธารณสุขในเวลาต่อมา
💞การกลับใจใหม่ (Conversion): ชีวิตวัยรุ่นของท่านเคยติดการพนันและมีอารมณ์ร้อนแรง แต่เมื่อท่านเปิดใจรับพระพร ชีวิตก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ สะท้อนว่าไม่มีคำว่าสายเกินไปสำหรับการเริ่มต้นใหม่
🗺️หัวใจที่ไร้พรมแดน: ท่านมักสอนภราดาในคณะเสมอว่า “จงใส่หัวใจไว้ในมือทั้งสองข้างเมื่อดูแลผู้ป่วย” การรักษาไม่ได้ใช้แค่หยุกยา แต่ต้องใช้ความรัก ความเห็นอกเห็นใจ และการให้เกียรติในศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
✝️
